Гэтую гісторыю распавяла нам бабуля-правадніца па дарозе да старога закінутага млына.
Усё было б тут добра, калі б аднойчы гаспадар гэтага млына не адправіў сына ў суседні фальварак за плугам. Свой моцна затупіўся, ды і ручкі ў яго разбоўталіся – папраўкі патрабаваў. Адвёз млынар свой плуг да каваля, а каваль, на бяду, абгарэў пры тушэнні пажару, што здарыўся ў вёсцы. Ляжаў дома, абкладзены пластырамі з заячым тлушчам. Але тым не менш абяцаў ён млынару, што вось-вось з ложка ўстане і плуг паправіць.
Млынар вярнуўся дадому ні з чым, а час ворыва на сыходзе. Калі ён ехаў міма фальварка, заўважыў, што ўся ралля блішчыць перавернутымі пластамі тлустай зямлі – значыць, у гаспадара інструмент спраўны.
«Ды і адносіны ў нас, суседзі ж, добрыя, трэба думаць, у пазыцы не адмовіць», – разважыў млынар.
І, як было ўжо сказана, адправіў ён сына за плугам. Пакуль малады чалавек чакаў арандатара фальварка, каб звярнуцца да яго з просьбай, ён пазнаёміўся з маладзенькай дачкой гаспадара.
У пазыцы хлопцу не адмовілі, як-ніяк суседзі, плуг яму далі. Але сэрца сваё юнак пакінуў у фальварку. Закахаўся.
Млынар быў з сынам заняты на млыне і араць паслаў наёмнага чалавека. І ў таго плуг наканечнікам напароўся на вялікі камень. Папруга парвалася. Ды гэта не бяда... А вось плуг – маёмасць чужая.
І што на млынара найшло? Ён адправіў сына да суседа са зламаным плугам: маўляў, так атрымалася, вяртаю табе назад тваю маёмасць з выбачэннямі. Напэўна, ён палічыў сябе значна вышэй па статусе, чым нейкі там арандатар.
Але хлопец са зламаным плугам вярнуўся дадому. Раз’юшаны непрыняццем сваіх прабачэнняў, млынар асабіста адвёз зламаны плуг у фальварак і кінуў яго ў двары. Усё – насенне разладу кінута...
Праз нейкі час даведаўся арандатар, што сын млынара замест бацькі гаспадарыць на млыне – бацька з'ехаў па справах.
І тут як тут арандатар на возе ды з мяшкамі каля млына. Сказаў маладому млынару, што сам засыпле збожжа з мяхоў ў бункер, і той пагадзіўся. А ў мяшках – пясок. Пакуль убачылі шкодніцтва ды млын спынілі, нямала часу прайшло, а жорны пясок сапсаваў. Арандатар фальварка, ясная справа, на фурманку – і бегчы.
Вярнуўшыся, млынар падаў на суседа ў суд. Таго прызналі вінаватым і адправілі на катаргу.
Але на гэтым гісторыя не скончылася. Сын млынара заявіў бацьку, што любіць дачку арандатара фальварка і мае намер з ёй ажаніцца. Мельнік быў раз’юшаны і адмовіў яму ў бласлаўленні. Тлумачэнні і маленні сына бацькава сэрца не пачула, і юнак пайшоў з дому. Праклёны і пагрозы пазбаўлення спадчыны чуў ён у спіну ад бацькі.
Застаўшыся без сына, млынар паспрабаваў супакоіцца і заняць сябе рамонтам млына. Але пры работах здарылася няшчасце: жорны сарваліся з пад'ёмніка і млынар загінуў.
– А з закаханымі што стала? – пытаем мы ў бабулі.
– Вось з імі дык усё і добра, – адказвае яна. – Каханне іх была мацней варожасці і сваркі бацькоўскай. З'ехалі яны адсюль і больш ніколі не вярталіся... А вось і млын. Я тут адпачну, а вы рабіце свае справы, фатаграфуйце, калі ў вас да гэтага ёсць цікавасць...